poniedziałek, 20 marca 2017

Czy wspominałam, że jestem uzależniona od Mrocznej Wieży?

Czy jest tu ktoś jeszcze, kto nie wie jak bardzo (bardzo, bardzo..) kocham i doceniam twórczość Kinga? I czy jest tu ktoś, kto nie wie jak bardzo (bardzo, bardzo..) szaleję za Mroczną Wieżą? Myślę, że nie.. a jeśli nawet to oznacza to jedynie tyle, że prawdopodobnie jesteś tu nowy, więc witaj w moich skromnych progach i przygotuj się psychicznie na niezdrową wręcz dawkę uwielbienia dla Kinga. Tak przy okazji.. Wilki z Calla to jak dotąd moja ulubiona część, jeśli tytuł nie mówi sam za siebie.


Stephen King, Stephen King.. nawet ja jestem już znudzona tą wieczną pochwałą płynącą spod moich palców na temat tego autora (który jest przy okazji moim ukochanym autorem, więc niech się dzieje). Jeżeli jeszcze nie znudziło się wam moje wychwalanie jego twórczości, nie krępujcie się.. czytajcie dalej. Aczkolwiek nie polecam. Tak dla zasady.

Wilki z Calla to już piąty tom Mrocznej Wieży.. co oznacza, że zostały jeszcze dwie części (plus coś pomiędzy nazywane Wiatrem przez dziurkę od klucza), po które bardzo nie chcę sięgać. Tak bardzo, że bardziej się nie da.. Głownie dlatego, że jak skończę to będzie już naprawdę koniec. Rozumiecie? Koniec Rolanda. Koniec światów pośrednich. Koniec Człowieka w Czerni. Koniec mojej czytelniczej egzystencji. Najprawdopodobniej. 

Najprawdopodobniej będę również płakać. 

Najprawdopodobniej.

Nie myślmy jednak o tych wszystkich smutnych rzeczach, które czekają mnie w niedalekiej przyszłości. Pora skupić się na tym dobrym, najlepszym wręcz.. Wilki z Calla były tak genialne jak tylko genialny może być najlepszy tom Mrocznej Wieży (jednej z najcudowniejszych serii jakie kiedykolwiek powstały, bang bang). Wierzcie mi na słowo, naprawdę chciałabym w końcu obsmarować Kinga z góry na dół, żeby wydawało się to wszystko bardziej autentyczne, ale jak mam to robić, kiedy serwuje mi coś takiego? Kiedy serwuje mi Rolanda, który za nic w świecie nie powinien łamać mi serca.. no cóż.. spójrzcie na mnie. Moje serce zostanie złamane za dwa tomy, a moja intuicja nigdy się nie myli. 

Najprawdopodobniej będę rzucać książkami.

Najprawdopodobniej.

Najśmieszniejsze jest to, że nawet nie chodzi o historie. Nie. Tutaj bohaterowie grają pierwsze skrzypce. To oni tworzą powieść. Nawet nie ich losy. Nie. Oni. To kim są, Czym są. To jakie podejmują decyzję. To co sobą reprezentują. To jak ich oczy na nas patrzą ze stron kolejnych tomów. To jak w pewnym momencie mamy wrażenie, że oni tu są. Tu, obok.. kiedy leżysz i czytasz książkę, oni czekają aż skończysz, żeby zapytać jak Ci się podobało. Co im odpowiesz?

Najprawdopodobniej nie będę w stanie nic więcej przeczytać. To wszystko się skończy.

Najprawdopodobniej.

I nie wstydzę się tego, że autor tak 'popularny' (co to właściwie za obraza?) jest dla mnie tak ważny. Nie wstydzę się tego, że te durne książki tak bardzo mi się podobają. Nie mogę się tego wstydzić, kiedy ten 'popularny' i 'przereklamowany' autor serwuje mi coś takiego. Nie mogę się tego wstydzić kiedy pożeram stronę za stroną, a później przez tygodnie nie jestem w stanie nic przeczytać, bo nic nie jest w stanie tego przebić. Nie mogę się wstydzić powiedzieć, że Wilki z Calla wywołują u mnie dreszcze, i zachwyt, i płacz, kiedy tak naprawdę jest. I chcę więcej. Potrzebuję tego. Czasami kiedy nie podoba Ci się świat, w którym żyjesz, i w sumie nie przepadasz aż tak za ludźmi, takie powieści są jak dar z nieba. 

Najprawdopodobniej się uzależniłam.

Najprawdopodobniej moje serce pęknie.

Najprawdopodobniej Roland jest najlepszą postacią wykreowaną przez Kinga.

Najprawdopodobniej. 


Stephen King, Mroczna Wieża: Wilki z Calla, Wydawnictwo Albatros

poniedziałek, 6 marca 2017

A więc przeczytałam Harry'ego Potter'a. Myliłam się.

Myliłam się. Mam prawie 24 lata i przyznaję przed wami, że popełniłam ogromny błąd. Przez większość swojego życia egzystowałam w przeświadczeniu, że Harry Potter jest przereklamowanym, dobrze wypromowanym tworem, który nie niesie ze sobą nic interesującego. Wszyscy o nim mówili, wszyscy się zachwycali, a ja (jak to ja) coraz bardziej się zniechęcałam słysząc te wszystkie ochy i achy. Cóż.. możemy to nazwać dziwnym zjawiskiem wypierania. Lub odpierania. To nieważne. Najważniejsze jest to, że się myliłam. I to cholernie. 



Kto nie słyszał o Harrym Potterze ręka w górę. Nie ma ich za wiele, prawda? Cóż, wygląda na to, że wcale nie trzeba przeczytać książek czy obejrzeć filmów, żeby wiedzieć kim jest ten nieszczęsny Potter. To prawdopodobnie jedna z najbardziej znanych serii książek jaka kiedykolwiek powstała. Nie tylko w ciągu ostatnich 20 lat. Kiedykolwiek. Pamiętam, że jak byłam trochę młodsza (a było to już jakiś czas temu) w telewizji pokazywano relacje z dni wydania kolejnych poszczególnych części Harry'ego Potter'a. Pamiętam ludzi śpiących na ulicach czekających na otwarcie księgarni. Pamiętam to chociaż wtedy jeszcze to do mnie nie docierało. Nie wiedziałam jakim fenomenem był tak naprawdę Harry Potter. Teraz wiem. I rozumiem.

Pozwólcie, że nie będę zawracać wam głowy (i zabierać sobie cennego czasu na zachęcenie was do sięgnięcia po tą serię jeśli jeszcze tego nie zrobiliście) rozpisywaniem się na temat fabuły. Jestem pewna, że znaczna większość z was chociaż trochę wie o co tam mniej więcej chodzi. Może nawet więcej niż trochę. Są też na pewno tacy, którzy przeczytali tą serię kilkakrotnie. Podziwiam i zazdroszczę. Dzisiaj pozachwycam się trochę, ponarzekam, może nawet napiszę parę zdań świadczących o moim podziwie i oddaniu. Być może. Póki co trochę sprawdzam waszą cierpliwość wiedząc, że połowa odpadła na wstępie. Was również podziwiam.

Harry Potter to seria zachwycająca. Nie sądziłam, że kiedykolwiek napiszę coś takiego. Na pewno nie w miejscu publicznym. Jednak to prawda. Harry Potter to cudowne dzieło. Sam fakt, że nazywam te książki dziełem o czymś świadczy. Może się okazać, że nie jestem wymagającym czytelnikiem. Może wyjść na to, że w sumie nie znam się na książkach (co właściwie będzie nawet prawdą). Może nawet uległam tym szatańskim wpływom Harry'ego Potter'a, o których wszędzie tak głośno (jestem osobą wierzącą, szanujmy się). Koniec końców, mam to gdzieś. Wiecie dlaczego? Nigdy, naprawdę nigdy, nie zdarzyło mi się skończyć czytać serie i chcieć ją zacząć czytać od początku. Nigdy, aż do teraz. Przez miesiąc po przeczytaniu Harry'ego Potter'a nie byłam w stanie przeczytać nic innego, a wierzcie mi na słowo, robiłam wiele podchodów. Ciągle.. było warto.

Te książki spowodowały u mnie emocjonalny rollercoaster. Mam nawet na to świadków. Było mi ciężko przejść przez niektóre momenty, przez śmierci pewnych (jeśli czytaliście na pewno wiecie o kim mowa) bohaterów. Bywało, że rzucałam książkami. Bywało, że zaczynałam płakać a jak ktoś zapytał co się dzieje w sumie nie mogłam wydusić z siebie słowa. Zdarzało mi się też śmiać do siebie, co nawet nie było takie złe. Byłam wściekłam. Byłam szczęśliwa. Byłam załamana. Byłam zakochana. Byłam zraniona. Kiedy zamknęłam ostatni tom miałam pęknięte serce. Dopiero później zdałam sobie sprawę, że to przecież fikcja. To tylko fikcja,

Pani Rowling została moim bohaterem. Albo raczej bohaterką. Jeśli ktoś kiedyś napisał książkę, która miała duszę, jest to na pewno ona. Harry Potter pożre was żywcem. Wydusi z was ostatnią łzę. Zmusi was do czytania strony po stronie dopóki nie zamkniecie ostatniego tomu. Harry Potter to coś więcej niż seria książek. To historia żyjąca własnym życiem poza stronami książek. Jeśli dacie się jej porwać, przesiąknie was do ostatniego milimetra waszego życia. Najśmieszniejsze w tym wszystkim jest to, że trudno wskazać co takiego te książki mają w sobie. Może dlatego, że wszystko tam jest takie cudowne, takie magiczne.. pomijając nawet fakt, że to książki o czarodziejach.Nigdy nie czytałam czegoś takiego. Tak wyjątkowej historii o przyjaźni i miłości. Zakochałam się. Przepadłam. Mam 24 lata (prawie) i się tego nie wstydzę.

A więc tak. Myliłam się.. już wiecie dlaczego.